Τελείωσες το Squid Game αλλά δεν χόρτασες απελπισμένους που συμμετέχουν απρόθυμα ή εθελοντικά σε θανάσιμα εγκεφαλικά/σωματικά/ομαδικά/τηλεοπτικά παιχνίδια προς τέρψιν του ψυχάκια διοργανωτή ή/και του φιλοθεάμονος κοινού; Μην ανησυχείς, μετά τις πέντε σειρές ορίστε και μια λίστα με 13 ταινίες για να αντιμετωπίσεις το σύνδρομο στέρησης.

Rollerball (1975)

Σε μια φουτουριστική κοινωνία όπου η βία έχει απαγορευτεί, ένα βάναυσο τηλεοπτικό παιχνίδι με το όνομα του τίτλου είναι ο εθνικός πασατέμπο. Όταν ο δημοφιλέστερος παίκτης (James Caan) παραγίνεται αγαπητός στο κοινό, οι σκοτεινές δυνάμεις που οργανώνουν το παιχνίδι νιώθουν να απειλούνται και συνωμοτούν έτσι ώστε να σκοτωθεί εν ώρα καθήκοντος. Κριτική στην τηλεοπτική βία και τη δίψα του κοινού για τις σύγχρονες αρένες σε ένα καλογυρισμένο θρίλερ δράσης που γνώρισε ένα ατυχές remake το 2002.

Death Race 2000 (1975)

Το έτος 2000, μετά την παγκόσμια οικονομική κατάρρευση του 1979 το κύριο ενδιαφέρον των Αμερικανών συγκεντρώνει ένας βάρβαρος διαπολιτειακός αγώνας αυτοκινήτων όπου οι συμμετέχοντες παρασύρουν με τα οχήματα πεζούς και κερδίζουν πόντους. Ανεκτίμητη trashαδούρα από το στούντιο του θρυλικού σκιτζή παραγωγού Roger Corman με τον David Carradine να οδηγεί με ολόσωμη latex στολή και τον Sylvester Stallone στα πρώτα του βήματα. To remake του 2008 με τον Jason Statham είναι ΟΚ μεν, αλλά δεν μυρίζει καλτίλα. 

Rome 2072 A.D.: The New Gladiators (I guerrieri dell’ anno 2072, 1984)

Στη Ρώμη του 2072 ο αδίστακτος διευθυντής ενός τηλεοπτικού καναλιού στήνει ένα θανατηφόρο τηλεπαιχνίδι με μάχες μεταξύ μονομάχων σε ανακατασκευασμένη αρένα χρησιμοποιώντας για παίκτες καταδικασμένους υποτίθεται εγκληματίες. Όμως ένας από τους απρόθυμους διαγωνιζόμενους θα ανακαλύψει ότι πίσω από το βάρβαρο παιχνίδι κρύβεται μια καλοστημένη κυβερνητική συνωμοσία. Εντάξει, το πανομοιότυπης πλοκής The Running Man με τον Arnold Schwarzenegger βγήκε τέσσερα χρόνια μετά, όμως το ομώνυμο βιβλίο του Richard Bachman (ψευδώνυμο του Stephen King) βρισκόταν στις προθήκες ήδη από το 1982. Άρα διόλου απίθανο ο Ιταλός μαέστρος του τρόμου Lucio Fulci (δημιουργός των cult διαμαντιών Zombie 2 και The Beyond) να το έριξε στο διάβασμα για τις ανάγκες αυτού του σφόδρα υποτιμημένου θρίλερ επιστημονικής φαντασίας που χάθηκε μέσα στον κυκεώνα των κλώνων του Mad Max 2: The Road Warrior.

The Running Man (1987)

Συμπαθητική μεταφορά του βιβλίου του Stephen King (από την περίοδο που έγραφε ως Richard Bachman) με τον Arnold Schwarzenegger στο ρόλο ενός αστυνομικού που κατηγορείται άδικα για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε και καταδικάζεται σε συμμετοχή σε ένα τηλεπαιχνίδι όπου οι απρόθυμοι “παίκτες” καταδιώκονται και εκτελούνται από μεταμφιεσμένους δολοφόνους. Σκοτεινό, βίαιο, αρκετά αιματηρό και ενίοτε αστείο, παρέμεινε για αρκετό καιρό το δημοφιλέστερο δείγμα αυτού του είδους και αντιγράφτηκε κατά κόρον.

Series 7: The Contenders (2001)

Διαβολική στη σύλληψη σάτιρα των αδηφάγων ριάλιτι όπου στον έβδομο κύκλο ενός πετυχημένου reality show ο κάθε ένας από τους έξι συμμετέχοντες που επιλέγονται στην τύχη (ανάμεσά τους και η νικήτρια της προηγούμενης σεζόν που βρίσκεται σε προχωρημένη εγκυμοσύνη) πρέπει να σκοτώσει τους υπόλοιπους προκειμένου να  κερδίσει την ελευθερία του. Μακάβριο, υπερβίαιο και με καυστικό μαύρο χιούμορ προκάλεσε αίσθηση στο φεστιβάλ του Sundance όμως ποτέ δεν απόλαυσε την αναγνώριση που του αρμόζει.

Hard Target (1993) 

Το αμερικανικό ντεμπούτο του βιρτουόζου Ασιάτη John Woo (A Better Tomorrow, Hard Boiled) δανείζεται από το διήγημα που μας σύστησε το με τον Jean-Claude van Damme να βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν σαδιστή βετεράνο πολέμου, που οργανώνει ιδιόμορφα σαφάρι για πλούσιους, με θηράματα ανθρώπους. Η εξέλιξη είναι καθαρά μπρατσαράς-κατατροπώνει-τους-κακούς-και-σώζει-το-κορίτσι, όμως το φιλμ διασώζεται από την υπερκινητική και στυλιζαρισμένη σκηνοθεσία του Woo – ο άνθρωπος δεν σκηνοθετεί απλά σκηνές δράσης, κεντάει! Με κατάχρηση slow motion (σήμα κατατεθέν του σκηνοθέτη), καλοδεχούμενες εξάρσεις σπλάτερ και τον πάντα fun-to-watch Lance Henriksen στο ρόλο του αρχικακού. 

Battle Royale (2000)

Από τους 111 εκατ. λογαριασμούς που είδαν το Squid Game παγκοσμίως (σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Netflix) και σοκαρίστηκαν από την πλοκή, η συντριπτική πλειοψηφία αγνοεί την ύπαρξη αυτής της καρακάλτ γιαπωνέζικης σπλατεριάς που αποτελεί και τη βασική έμπνευση ενώ ξεπατικώθηκε άγαρμπα για τη σειρά βιβλίων The Hunger Games της Suzanne Collins και το υπερεπιτυχημένο κιν/φικό franchise που γέννησαν (ένας λόγος ήταν και το ότι το φιλμ του Kinji Fukasaku δεν γνώρισε ποτέ ευρεία διανομή στις ΗΠΑ, και με όλες αυτές τις σφαγές στα σχολεία της χώρας, είναι να τους αδικείς;). Κάπου στο μέλλον η γιαπωνέζικη κυβέρνηση, έχοντας σιχαθεί τη μαθητική βία, επιλέγει κάθε χρόνο ένα σχολείο στην τύχη, φοράει στους μαθητές εκρηκτικά κολάρα, τους εφοδιάζει με κάθε λογής όπλο (από σπαθιά μέχρι ημιαυτόματα) και τους στέλνει σε ένα νησί να αλληλοεξοντωθούν μέχρι να μείνει ένας! Υπάρχουν αυτοί που αποδέχονται τη μοίρα τους, αυτοί που θα σκοτώσουν χωρίς ενδοιασμό και κάποιοι (οι κεντρικοί ήρωες) που ψάχνουν τρόπο να φύγουν από το νησί χωρίς βία. Κάθε μαθητής αντιδρά διαφορετικά μπροστά στο ενδεχόμενο να σκοτώσει ή να σκοτωθεί αλλά μη νομίζετε ότι πιάνουν την κάμερα οι ντροπές της επειδή έχουμε να κάνουμε με γυμνασιόπαιδα: Η βία είναι γραφική, σοκαριστική και σε αρκετά σημεία απωθητική – μπροστά του το Hunger Games μοιάζει τόσο βίαιο όσο η μέση παραγωγή της Disney! Τεράστια επιτυχία στο ιαπωνικό box office (αλίμονο), ακολουθήθηκε από μια κατώτερη συνέχεια, ενώ τα σχέδια για ένα αμερικανικό remake την τελευταία δεκαετία ματαιώθηκαν μετά από -σωστά μαντέψατε- ακόμα περισσότερες ένοπλες επιθέσεις σε σχολεία. 

Saw (franchise, 2004 – 2021)

Let the games begin! Ο serial killer του Saw δεν αρκείται στο να εξοντώνει τα θύματά του αλλά το κάνει αφού πρώτα τους παραδώσει… μαθήματα ζωής στο ίσως πιο άρρωστο, σαδιστικό, θεοσκότεινο, μακάβριο και ψυχοβγαλτικό horror franchise στην ιστορία που διένυσε δύο δεκαετίες και οκτώ φιλμ και το φετινό spin-off Spiral: From the Book of Saw (με Chris Rock και Samuel L. Jackson) που είναι περισσότερο ένα καθαρόαιμο αστυνομικό θρίλερ . Ο Tobin Bell υποδύεται τον δολοφόνο Jigsaw που υποβάλλει τα θύματά του σε διεστραμμένα παιχνίδια και δοκιμασίες απ’ όπου σπάνια βγαίνει κανείς ζωντανός – κι όλα αυτά γιατί δεν εκτιμούν όσο πρέπει το αγαθό που λέγεται ζωή.  

The Condemned (2007)

Ανεπίσημο remake του Battle Royale όπου στη θέση των μαθητών έχουμε ειδεχθείς θανατοποινίτες που αγοράζονται από έναν μεγιστάνα του internet και ρίχνονται σε μια ζούγκλα για να αλληλοεξοντωθούν μέχρι να μείνει ένας, ενώ το event μεταδίδεται ζωντανά on line. Δεν υπάρχει ούτε ένα συμπαθητικός χαρακτήρας σ’ αυτό το καθαρά εκμεταλλευτικό φιλμ που συνδυάζει ανεγκέφαλη δράση και υπέρμετρη βία, συνεπώς το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι με ποιον ευρηματικό τρόπο θα σταλούν όλοι τους στον διάολο κι ακόμα παραπέρα.

The Hunger Games (2012)

Μπορεί η ομώνυμη σειρά βιβλίων της Suzanne Collins να είναι ουσιαστικά ένα δοξασμένο ξεπατίκωμα του Battle Royale αυτό όμως δεν την εμπόδισε να γίνει μία από τις μεγαλύτερες εκδοτικές επιτυχίες όλων των εποχών και το κινηματογραφικό franchise της Lionsgate να εισπράξει πάνω από $2,7 δισ. παγκοσμίως. Και όχι ανέλπιστα: ένα δημοφιλές best seller, ένα καταραμένο εφηβικό love story εν μέσω σφαγής, μια δυστοπική, φασιστική, κοινωνία που χρειάζεται επειγόντως ανατροπή, ένα ζευγάρι (και αργότερα τρίο) ηρώων που μπορεί κάποιος να ταυτιστεί. Και εξέχουσα όλων η δυναμική ηρωϊδα Katniss που ενσαρκώνει άψογα η Jennifer Lawrence. Σε μια παραλλαγή του φόρου αίματος που πλήρωνε η Αθήνα στον Μίνωα, οι 12 επαρχίες μιας δυστοπικής μελλοντικής κοινωνίας που είχαν εναντιωθεί στην Πρωτεύουσα και ηττήθηκαν, είναι αναγκασμένες να στέλνουν κάθε χρόνο έναν νέο και μία νέα 12 – 18 χρονών στους Αγώνες Πείνας, ένα major τηλεοπτικό event όπου οι 24 νέοι ξαμολιούνται σε μια δασώδη περιοχή με ένα σκοπό την αλληλοεξόντωση μέχρι να μείνει μόνο ένας ζωντανός. Υπάρχουν τέσσερα φιλμ ενώ το πέμπτο μέρος The Ballad of Songbirds and Snakes που είναι prequel βρίσκεται ακόμα στο στάδιο της προετοιμασίας.

Circle (2015)

Όχι δύο, πέντε ή εννιά αλλά πενήντα(!) άνθρωποι ξυπνούν παγιδευμένοι σε ένα δωμάτιο, παραταγμένοι σε κύκλους και με έναν να πεθαίνει κάθε δύο λεπτά, όταν προσπαθεί να φύγει από τη θέση του ή μέσω μιας ιδιότυπης ψηφοφορίας όπου αποφασίζεται ποιανού η ζωή αξίζει περισσότερο και γιατί. Αν και αυτό το παράξενο φιλμ των Aaron Hann and Mario Miscione θυμίζει ένα παρατεταμένο επεισόδιο του The Twilight Zone ή Black Mirror για τους νεότερους και παρά το περιορισμένο setting και τη χρήση ενός μεγάλου καστ, το εγχείρημα λειτουργεί διατηρώντας το σασπένς μέχρι το ικανοποιητικό φινάλε που παρέχει κάποιες πειστικές απαντήσεις. Υπάρχει στο Netflix. 

Cube (1997)

Αν δεν είδατε μέχρι τώρα το πανούργο θρίλερ τρόμου του Vincenzo Natali πρέπει να κλειστείτε κι εσείς στον κύβο του τίτλου! Επτά άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι βρίσκονται παγιδευμένοι σε μια παράξενη κυβική κατασκευή (φανταστείτε έναν κύβο του Ρούμπεκ από την κόλαση) όπου κάθε δωμάτιο περιέχει και μια διαφορετική παγίδα θανάτου. Για τα ποιος, που και γιατί θα πρέπει να περιμένετε μέχρι το φινάλε αλλά μέχρι τότε θα ζήσετε μια εφιαλτική εμπειρία που θα σας κάνει να σκεφτείτε διπλά και τριπλά πριν πάτε ξανά σε κάποιο Escape Room. Και μιλώντας για escape rooms… 

Escape Room (2019) 

Αυτό το προπέρσινο surprise hit πήρε το concept του Cube και το προσάρμοσε στα δημοφιλή escape rooms που είχαν καταλάβει την περασμένη δεκαετία σχεδόν κάθε διαθέσιμη μονοκατοικία του νησιού. Έξι άγνωστοι μεταξύ τους νέοι αποδέχονται τη μυστηριώδη πρόσκληση για να συμμετάσχουν σε ένα υπερσύγχρονο και εξαιρετικά πολύπλοκο escape room κι ανακαλύπτουν με τρόμο πως κάθε δωμάτιο είναι και μια παγίδα θανάτου. Όπως και στο Cube οι παίκτες θα πρέπει να συνεργαστούν για να λύσουν τον γρίφο και να πάνε στο άλλο δωμάτιο (μέχρι την έξοδο) όμως κάποιοι δεν τα καταφέρνουν ώστε να έχουμε και τον απαραίτητο γραφικό και ευφάνταστο θάνατο κάθε δέκα λεπτά για να διατηρείται το ενδιαφέρον. Στα συν επίσης η εκπληκτική (για το μέτριο μπάτζετ) δουλειά στα σκηνικά με το κάθε δωμάτιο να είναι και μια ξεχωριστή κι εντυπωσιακά εφευρετική ποντικοπαγίδα αλλά κι ένα μίνιμουμ μυστήριο σχετικά με τα “ποιος” και “γιατί” της όλης φάσης. Η ανέλπιστη επιτυχία οδήγησε στο φετινό Escape Room: Tournament of Champions που απλά αναμασά την ίδια συνταγή χωρίς να εντυπωσιάζει. 

Πρώτη δημοσίευση στο Limassol Today