Επιτέλους, άρχισε. Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου. Με νίκη, μάλιστα, της εθνικής ομάδας της διοργανώτριας Ρωσίας εναντίον των Σαουδαράβων με το εντυπωσιακό 5-0. Από σήμερα έως και την 15η Ιουλίου, το βράδυ της οποίας θα διεξαχθεί ο μεγάλος τελικός, το παγκόσμιο ποδοσφαιρικό κοινό θα έχει στραμμένη την προσοχή του στη χώρα του Βλαντίμιρ Πούτιν. Οι Ρώσοι έκαναν όλα όσα είχαν δεσμευτεί ό,τι θα κάνουν πριν από μία οκtαετία, όταν κέρδισαν τη διοργάνωση του 21ου Μουντιάλ, και τώρα το μόνο που απομένει είναι να διεξαχθεί το τουρνουά και να παιχτεί καλό ποδόσφαιρο προς τέρψη εκατομμυρίων ανθρώπων ανά την υφήλιο.

Αλλά ενδέχεται το φετινό Κύπελλο να αφορά περισσότερο τη γεωπολιτική παρά τον αθλητισμό και την άμιλλα. Αυτό, τουλάχιστον, υποστηρίζει ο Ρόρι Σμιθ, αθλητικογράφος των New York Times με ειδίκευση στο ποδόσφαιρο. «Η μακρά αναμονή για το Παγκόσμιο Κύπελλο δεν αφορούσε ποτέ το άθλημα. Για την Ρωσία ή, καλύτερα, για τη ρωσική κυβέρνηση (ο επόμενος μήνας μπορεί να αποκαλύψει ότι αυτά τα δύο δεν είναι συνώνυμα» – αναφέρει ο αμερικανός δημοσιογράφος – «το ζήτημα ήταν να σφίξει τους μύες της χώρας, να αποδείξει τόσο στον λαό της όσο και στους αντιπάλους της ότι μπορεί να διοργανώσει το αθλητικό θέαμα με την μεγαλύτερη τηλεθέαση εξίσου άρτια με οποιονδήποτε από τους επικριτές και τους εχθρούς της».

Για όλους τους υπόλοιπους υπήρχαν επίσης σημαντικότερα ζητήματα από τον αθλητισμό, όπως οι (αδιαφανείς σύμφωνα με κάποιους) μηχανισμοί που επέτρεψαν στη Ρωσία να κερδίσει το Μουντιάλ, η δραματική επιδείνωση των σχέσεων του Κρεμλίνου με την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, το φάσμα του ρατσισμού, της ομοφοβίας και του χουλιγκανισμού και ο κίνδυνος να καταλήξει σε φιάσκο η μεγάλη γιορτή του ποδοσφαίρου. «Κατά περιόδους, όχι πολύ παλιά, θεωρούνταν τόσο απίθανο – και, κατά κάποιο τρόπο, ακατάλληλο – το να μεταβεί ο κόσμος στη Ρωσία για αυτή τη γιορτή, που ήταν δύσκολο αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο να γίνει αντιληπτό ως ένα αθλητικό γεγονός και όχι ως μια δοκιμασία για την ισχύ ενός έθνους και την πυγμή της παγκόσμιας κοινότητας», υποστηρίζει ο Σμιθ.

Όσον αφορά το τελικό αποτέλεσμα, «η Ρωσία, η ισχυρή Ρωσία και ο Πούτιν, έκαναν ό,τι δεσμεύτηκαν: διοργάνωσαν ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Είναι οι Ρώσοι, ο ρόλος των οποίων συζητήθηκε ελάχιστα αυτά τα οχτώ χρόνια, αλλά και τα αστέρια της Βραζιλίας και της Ισπανίας και της Γερμανίας που μπορούν να το κάνουν αξιομνημόνευτο».