Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια κοπέλα που της άρεσε να ταξιδεύει. Να μαθαίνει και να ταξιδεύει. Βεβαίως η εργασία είναι στο πρόγραμμα, αλλά όταν αγαπάς αυτό που κάνεις δεν θα αισθάνεσαι πως δουλεύεις. Αυτό δεν ισχυρίζεται εξάλλου η γνωστή ρήση; Αυτό κάνει η Αλεξάνδρα Ματθαίου. Ταξιδεύει, εργάζεται και μαθαίνει. Όταν αυτά που μαθαίνει γίνονται εκθέσεις φωτογραφίας, ταινίες ή άρθρα, είναι ακόμη καλύτερα για εμάς.

Τι απαντάς όταν σε ρωτούν τι δουλειά κάνεις; Είμαι σκηνοθέτης και βιοπορίζομαι γράφοντας ποικιλοτρόπως και παντοιοτρόπως.

Και στο Discovery Channel τί ακριβώς έκανες; Στο Discovery δούλεψα ως Programming Coordinator, αρχικά για την Βρετανία και Κεντρική Ευρώπη και αργότερα για τις Nordic χώρες – Σουηδία, Νορβηγία, Φινλανδία, Ολλανδία και Δανία. Ήταν ένας ρόλος που μ’ έβαλε στα βαθιά από πολύ νωρίς για πώς ακριβώς δουλεύει η τηλεόραση – μέχρι εκείνη την στγμή δεν είχα ίδεα, ειδικά σε ότι αφορά την λειτουργία ενός τόσο μεγάλου τηλεοπτικού δικτύου. Η ίδια η δουλειά περιελάμβανε κυρίως ένα μεγάλο συντονισμό μεταξύ των τρέχουσων και νέων παραγωγών, και των προγραμματιστών κάθε χώρας (και βέβαια τις τηλεοπτικές ιδιομορφίες αυτής!), με τελικό στόχο την δυνατότερη αξιοποίηση του content από την Αμερική αλλά και των τοπικών παραγωγών. Ακριβώς επειδή μιλάμε για τόσο διαφορετικές χώρες, τα logistics είναι κάθε φορά πολλά – από το delivery του υλικού μέχρι τις μεταγλωττίσεις και το marketing κάθε παραγωγής.

Και γιατί αποφάσισες να φύγεις; Η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν καθόλου εύκολη απόφαση. Στο Discovery έμαθα τί σημαίνει να δουλεύεις σε ένα γραφειακό περιβάλλον και όχι μόνο να μην νιώθεις βαρεμάρα αλλά να το απολαμβάνεις φοβερά. Είναι ένα δίκτυο που λειτουργεί ως μια απίστευτα καλοκουρδισμένη μηχανή και σου δίνει την δυνατότητα να αναπτυχθείς γρήγορα χωρίς να αισθάνεσαι σαν μια βίδα μέσα στο σύστημα που κάνει τον τροχό να γυρίζει. Συνεργάστηκα με ταλαντούχους και γενναιόδωρους επαγγελματίες που μου λείπουν πολύ. Ωστόσο, η μεγάλη μου αγάπη ήταν και είναι ο κινηματογράφος, κι έτσι έφυγα για να επικεντρωθώ στο development μιας ιδέας για την πρώτη μου μεγάλου μήκους ταινία.

Πριν την πρώτη μεγάλου μήκους, υπήρξε μια μικρή, η οποία βραβεύτηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Κύπρου πριν από λίγους μήνες. Πώς προέκυψε το “Άνορακ”;

Προέκυψε κυριολεκτικά ‘στο πόδι’. Η αφορμή δόθηκε από ένα διαγωνισμό ταινιών μικρού μήκους της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών στην Αθήνα, με θέμα την σχέση του κινηματογράφου με την ελληνική μουσική δημιουργία. Η προθεσμία έληγε σε 2 βδομάδες κι εγώ βρισκόμουν Κύπρο για τα Χριστούγεννα όταν αποφάσισα να δω αν μπορώ να το κάνω σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Το σενάριο πραγματεύεται την δυναμική στη σχέση δυο άστεγων, γράφτηκε σε μια μέρα και τα γυρίσματα έγιναν στην Λεμεσό.

Πόσο εύκολο ήταν να πραγματοποιήσεις το Άνορακ; Σε πρώτη ανάγνωση εύκολο αν σκεφτεί κανείς ότι όλο αυτό έγινε σε χρόνο ρεκόρ και προλάβαμε και το deadline της Στέγης. Νομίζω μόνο στην Κύπρο θα μπορούσαν να κλειδώσουν όλα άμεσα και να γίνουν τα γυρίσματα τόσο γρήγορα. Η πραγματικότητα βέβαια είναι ότι χωρίς κανένα budget, με ανύπαρκτο χρόνο για pre-production, 2 μέρες γύρισμα και αστραπή post, το όλο εγχείρημα ήταν κάπως ανορθόδοξο και το πέρασα με φοβερό άγχος. Η καλή μου τύχη ευτυχώς με έσωσε! Τα χρωστάω όλα στο cast & crew, και σε όσους βοήθησαν να γίνει – από φίλους και γνωστούς μέχρι τη γιαγιά μου.

Τί σου έμαθε η οικονομική κρίση; Ότι υπάρχει κάτι λυτρωτικό στο να ζεις στην εποχή της απόλυτης αβεβαιότητας. Η κάθε ημέρα των τελευταίων χρόνων μου φέρνει στο νου την αγαπημένη φράση του Hemingway. “Dans la vie d’abord, il faut durer”, {μτφ.Στη ζωή πρώτα πρέπει ν’αντέξεις}.

Αντέχεις και δημιουργείς. Τι τροφοδοτεί τη δημιουργικότητά σου; Οι εμμονές μου.

Και τι είναι αυτό που σου δίνει κίνητρο να συνεχίσεις; Το γράψιμο, οι ταινίες που αγαπώ και τα ταξίδια.

Τα οποία απόλαυσες, όταν αποφάσισες να κάνεις τον γύρο του κόσμου πριν από κάποια χρόνια. Ναι, ήταν μια εμπειρία ζωής που με καθόρισε. Ταξίδευα για 9 μήνες και επιστρέφοντας έκανα μια έκθεση φωτογραφίας με το υλικό που μάζεψα. Πότε πότε τις ξαναβλέπω και θέλω να ξαναφύγω τρέχοντας. Οι άνθρωποι που συναντάς και το αίσθημα ελευθερίας που σε κατακλύζει από την στιγμή που μεταμορφώνεσαι σε ταξιδιώτη για τόσο καιρό, ήταν το πιο πολύτιμο δώρο που έκανα στον εαυτό μου. Θησαυρός που κουβαλώ σε ότι κι αν κάνω, όπου κι αν βρεθώ.

Αυτή την περίοδο βρίσκεσαι στην Κύπρο. Δουλεύεις το σενάριο της ταινίας σου και βιοπορίζεσαι γράφοντας. Τί σου δίνει έμπνευση στη ζωή και στη δουλειά; Οι ιστορίες των φίλων μου.

Κάνεις αρκετά πράγματα και κάποια από αυτά ταυτόχρονα. Γιατί βιάζεσαι τόσο πολύ; Σε φοβίζει το πέρασμα του χρόνου; Περισσότερο με φοβίζει αυτό που αφήνει στο πέρασμα του ο χρόνος, την χαμένη δυνατότητα.

Ποια έργα – από κείμενα και βιβλία μέχρι ταινίες – έχεις ζηλέψει και θα ήθελες να είχες γράψει εσύ; Άπειρα. Από το 100 Χρόνια Μοναξιά, την Madame Bovary και την Lolita, μέχρι τις απίθανες συνεντεύξεις της Οριάνα Φαλάτσι και τις κριτικές κινηματογράφου της Manohla Dargis. Όλα ανεξαιρέτως τα σενάρια του Charlie Kaufman και bonus να είχα σκηνοθετήσει και το Synecdoche New York. Το Paris, Texas του Wim Wenders, το Shame του Steve McQueen, το 8 1/2. Οκ, ας σταματήσω εδώ.

Από όλες τις συμβουλές που μπορεί να σου έδωσαν, υπάρχει κάποια που πραγματικά λειτούργησε και θα ήθελες να δώσεις με τη σειρά σου σε κάποιον; Να μην φοβάται να γελοιοποιηθεί.

Τί σε κάνει να θυμώνεις; Η αγένεια. H αυτάρεσκη αμάθεια. Οι εξυπνόβλακες. Οι άνθρωποι που περιμένουν να σωθούν χωρίς να αναλαμβάνουν ποτέ την ατομική τους ευθύνη.

Το αγαπημένο σου μόττο; “Go for it”.