Δημιούργησαν εκ του μηδενός μια ολόκληρη "βιομηχανία" για την οποία μπορεί να μην υπήρχε η αγορά, σίγουρα όμως υπήρχε η ανάγκη. Η ανάγκη ανθρώπων να εκφραστούν, υπάρξουν, δραστηριοποιηθούν, ταξιδέψουν μουσικά και βρουν τα πόδια τους επαγγελματικά.

"Οι συνιδρυτές της εταιρείας Λευτέρης Μουμτζής και Αντρέας Τραχωνίτης, δύο τολμηροί λάτρεις της μουσικής (και οι ίδιοι μουσικοί / παραγωγοί), συναντήθηκαν για πρώτη φορά μετά την επιστροφή του Μουμτζή στην Κύπρο από το Λονδίνο, όπου διοργάνωνε και προωθούσε συναυλίες με το όνομα “Louvana”. Η επιστροφή του Λευτέρη συνέπεσε με τον ερχομό του Αντρέα στην Κύπρο, μετά το τέλος των μουσικών σπουδών του στη Βοστώνη".

"Όταν ο πολυοργανίστας και τραγουδοποιός Μουμτζής είχε κλείσει μια ηχογράφηση με τον μουσικό και παραγωγό Τραχωνίτη στο νεοσύστατο τότε στούντιο ηχογραφήσεων “studio eleven63”, κανένας από τους δύο δεν περίμενε ότι το session αυτό θα σηματοδοτούσε την αρχή μιας τόσο σημαντικής μουσικής σχέσης. Το φημισμένο Φεστιβάλ Φέγγαρος και τα ανεκτίμητα εργαστήρια μουσικής και θεάτρου που διοργανώνονται από την ομάδα, φαίνεται να ώθησαν τις καριέρες πολλών νέων Κυπρίων μουσικών και καλλιτεχνών".

"Τα τελευταία χρόνια, η Louvana Records έχει καθιερωθεί ως ο μόνος οργανισμός στην Κύπρο που εστιάζει στη ζωντανή, πρωτότυπη μουσική από ανεξάρτητους τραγουδοποιούς του τόπου, καθώς και σε μουσικά εργαστήρια. Δεν έχει κερδίσει μόνο αναγνώριση από το εξωτερικό, αλλά έχει κιόλας εδραιώσει σημαντικές σχέσεις με άλλα ευρωπαϊκά φεστιβάλ, καλλιτεχνες και εταιρείες, βάζοντας την Κύπρο και ιδιαίτερα το Φεστιβάλ Φέγγαρος στο διεθνή χάρτη της μουσικής βιομηχανίας.", αναφέρεται στο δελτίο τύπου για τα 10χρονα. Αυτή είναι η ιστορία. Την ουσία πίσω από αυτή την τολμηρή επιχειρηματική κίνηση μου εξήγησαν από κοντά.

Αντρέας Τραχωνίτης: Στις 6 του Νιόβρη γίναμε 10 χρονών.

Ποιό ήταν το πλάνο σας όταν ξεκινούσατε πριν από 10 χρόνια; Α.Τ. Το πλάνο ήταν πως είχαμε μια ιδέα.

Και ποιά ήταν η ιδέα; Α.Τ. Η ιδέα ήταν να κάνουμε μια δισκογραφική, non profit organization. Ο λόγος ήταν ότι κάμναμε πράματα, μα δεν υπήρχε κάποια εταιρεία για να τα κυκλοφορήσουμε. Σκεφτήκαμε να κάνουμε μια δισκογραφική, για να κυκλοφορήσουμε τούτες τις δουλειές. Χωρίς βασικές γνώσεις για το τι σημαίνει να έχεις δισκογραφική εταιρεία.

Μια διευκρίνση. Τι σημαίνει "non profit δισκογραφική"; Α.Τ. Πολλά απλά σημαίνει πως τέλος του χρόνου, αν μείνουν χρήματα μέσα στην εταιρεία, επαναεπενδείονται σε μια καινούργια ιδέα.

Λευτέρης Μουμτζής: Αν ο Φέγγαρος για παράδειγμα, βγάλει κάποια χρήματα, και στο τέλος του χρόνου η εταιρεία έχει x ποσό στο ταμείο της, δεν θα το πάρουμε εγώ και ο Ανδρέας σαν μέρισμα. Θα μείνει στην εταιρεία και αμέσως θα σκεφτούμε μια ιδέα, να κάνουμε κάτι καινούργιο.

Εξαιρετικά. Φέτος, δέκα κεράκια σβήνει όχι μόνο η δισκογραφική. Α.Τ. Όχι έχει γενέθλια όλη η Λουβάνα.

Τι είναι η "όλη Λουβάνα"; Α.Τ. Είναι ένα δημιούργημα σχεδόν παλαβό, για το οποίο ασχολούμαστε με τον Λευτέρη 24 ώρες το 24ωρο, όπου δημιουργούμε ευκαιρίες σε ανθρώπους να παίξουν μουσική, προσκαλούμε κόσμο που σπάνια έρχεται στην Κύπρο για να παρουσιάσει τη μουσική του. Πλέον δεν είναι μόνο δισκογραφική εταιρεία. Κάνουμε events, είναι και agency, προμοτάρουμε τους καλλιτέχνες μας. Πλέον πιάνει ούλο το φάσμα του επαγγελματία. Κάποιος που ένει μαζί μας, μπορεί να κυκλοφορήσει δίσκο, να παίξει στα events μας και ταυτόχρονα να τον προωθήσουμε σε άλλα φεστιβάλ.

One stop shop που ακούς να λαλούσι. Α.Τ. Ας πούμε πως ναι.

Αυτό το business plan δεν υπήρχε εξαρχής. Εξα ανάγκης έγιναν κάποια πράγματα, λαμβάνοντας υπόψη τις αλλαγές στη δισκογραφία, τη τεχνολογία και τις τάσεις. Λ.Μ. Βέβαια! Πρέπει να αναλογιστείς, πως τα τελευταία δέκα χρόνια, τα πράγματα άλλαξαν πάρα πολύ στο πως βγαίνει η μουσική. Τότε βγάζαμε CD. Χίλια CD. Το πρώτο που βγάλαμε ήταν χειροποιήτο. Πέρσι βγάλαμε δυο δίσκους ψηφιακούς. Και ο ένας που ήταν ψηφιακός πέρσι, βγήκε σε βινύλιο τωρά. Προσπαθούμε κι εμείς να καταλάβουμε και να αλλάξουμε με βάση τα δεδομένα της αγοράς. Προσπαθώ να σου εξηγήσω τι σημαίνει να έχεις δισκογραφική τωρά. Εμείς στη δισκογραφία, μπαίνουμε και φκαίνουμε. Έχει χρονιές που δεν κυκλοφορήσαμε τίποτε, πέρσι κυκλοφορήσαμε 3 με 4 πράματα.

Α.Τ. Σαν δισκογραφική, δεν είμαστε τόσο δικτυωμένοι, όσο άλλες δισκογραφικές. Υπάρχουν δισκογραφικές που βγάζουν ένα δίσκο κάθε μήνα. Εμείς για να κάνουμε κάποιον δίσκο, πρέπει να είναι κάτι που μας αρέσει πολλά, να έχουμε χρόνο να επενδύσουμε. Για το δίσκο της Ελένης Έρα, είχαμε δύο τρεις μήνες μπροστά μας, κάναμε πλάνα, είχαμε PR, digital marketing, social media, έγινε ολοκληρωμένη δουλειά, σε όλα τα επίπεδα και πολύ σωστά. Ότι καλό νοιώθουμε πως πρέπει να κυκλοφορήσει, παλεύκουμέν το πάρα πολλά.

Λ.Μ.Πρέπει να καβλώσουμε πάρα πολύ με κάτι, για να πούμε πως εν να το φκάλουμε. Αλλιώς δεν γίνεται, έτσι όπως καθόμαστε φυρμένοι να δουλέψουμε σε ένα δίσκο. Θέλει σπάρκ για να να γίνει. Και γιατί αυτό; Γιατί στο τέλος δεν κερδίζουμε τίποτα.

Δέκα χρόνια τώρα δεν έχετε βγάλει ριάλια; Α.Τ. Από τη δισκογραφική; Όχι μόνο διούμε. Πολλά ριάλια.

Ποιά είναι η στιγμή που άλλαξε τη ροή της Λουβάνας; Α.Τ. Για μένα η στιγμή που άλλαξε τη ροή της Λουβάνας ήταν τον Οκτώβρη του 2015. Με τη λήξη του 5ου Φέγγαρος όπου εκάμαμε συζητήσεις με τη Joss Stone να έρθει στον Φέγγαρο το 2016. Για εμένα ο λόγος που άλλαξε αυτό τη ροή της Λουβάνας, ήταν γιατί όταν εγίνονταν αυτές οι συζητήσεις, το επίπεδο τόσο το οικονομικό όσο και το πρακτικό, βγήκε ένα σκαλί πιο πάνω. Εκεί που ο τελευταίος Φέγγαρος είχε 70.000 budget, ξεκινήσαμε να μιλούμε για 120.000. Τζείνος ο Οκτώβρης, από τη στιγμή που οι τρεις μας, ο Λευτέρης, η Μικαέλα και εγώ, είπαμε εν να το κάμουμε, άλλαξε όλο το πράμα. Που τζαμέ τζιαί τζεί, λες τζιαί από 8 χρονών, γίνεσαι 18 μέσα σε 5 λέπτα. Ξεκινά κι αλλάσει όλο το πράγμα. Σκέφτεσαι διαφορετικά. Αν κάνεις ένα φεστιβάλ με 70.000 το budget, και χάσεις 5 χιλιάδες, 10, 15... it's ok. Αν αρχίσεις να κάνεις ένα φεστιβάλ των 120 χιλιάδων, και χάσεις 30 ή 40 -πράγμα που πάθαμε το 2018- δεν είναι οκ. Αλλάσει. Επίσης αν φέρεις Grammy winning καλλιτέχνες, αλλάζει και ο τρόπος με τον οποίο γίνεται μια παραγωγή. Δεν είναι απλά στήνουμε μια σκηνή και φκαίνουμε. Για εμένα, τούτο ήταν.

(youtube:https://www.youtube.com/watch?v=cyonhytJ2Rc)

Για εσάς κύριε Μουμτζή; Λ.Μ. Εγώ είμαι πιο αχάπαρος πας τούτα πράγματα. Ο Ανδρέας θωρρεί τα αλλιώς. Δεν μου έρχεται καν κάτι.

Για εσένα είχε πιο οργανική εξέλιξη; Λ.Μ. Εκείνη την εποχή όντως έγινε ένα kick. Ίσως ο Ανδρέας να το είδε πιο νωρίς, εγώ το κατάλαβα πιο μετά, πως ανέβηκε ένα level το πράμα, αλλά πάντα μιλούμε για το Φέγγαρο. Για εμένα στο τέλος της ημέρας ούλοι οι δίσκοι καταλήγουν σε απογοήτευση.

Γιατί; Λ.Μ. Όχι καλλιτεχνικά. Εγώ αγαπώ τους δίσκους και ακούω τους ακόμα. Ένει απογοήτευση, γιατί έννεν sustainable τούτο το πράμα αν το βλέπεις από τη μεριά μιας εταιρείας. Αν κάτσω εγώ για παράδειγμα και ακούσω το δίσκο, θα πω στον Ανδρέα "μαλάκα κάναμε πολύ καλή δουλειά", και υπάρχει ακόμη η ευχαρίστηση από αυτό το πράγμα. Αν όμως κάτσω στην καρέκλα του label manager, κλαίω.

Α.Τ. Δεν είναι sustainable από την έννοια να ξεκινήσεις να πουλάς δισκάκια. Όμως το επόμενο level -που έχει ένα με ενάμιση χρόνο που το παλεύουμε- το να είμαστε και agency, ξεκινά να δειά ένα νόημα. Κάναμε για παράδειγμα ένα δίσκο της Ελένης Έρα, ο οποίος μας στοίχησε ένα σημαντικό ποσό, το οποίο δεν θα βγει ποτέ από τις πωλήσεις των βινυλίων. Όμως από τη στιγμή που δουλεύκεις με ένα πλάσμα που αγαπά να τραγουδά live και προσπαθείς να τον προωθήσεις τούτον τον καλλιτέχνη, τότε έχει κι άλλο "προϊόν" πέρα από τον δίσκο. Αρα "πουλάς" πέρα από τον δίσκο και το live, τότε υπό αυτές τις προύποθέσεις, μπορεί να είναι και sustainable.

Λ.Μ. Εν πιο technical τούτα τα πράματα.

(youtube:https://www.youtube.com/watch?v=eVuFDQ0srog)

Όχι δεν είναι. Είναι στην πραγματικότητα πολύ ενδιαφέρον. Αρχίσατε με μια ιδέα και την εξελίξατε, προσαρμοζόμενοι στις νέες οικονομικές αλλά και τεχνολογικές απαιτήσεις αλλά και ανάγκες δικές σας. Α.Τ. Και πάντα επιστρέφουμε πίσω, στο ότι ακόμα και να δουλέψει τούτο πράμα και να πουλήσει τούτο πράμα, τα χρήματα που θα έρθουν, πάλε θα πάνε για να βγάλουμε το δίσκο για έναν άλλον καλλιτέχνη ή θα πάνε σε άλλο project.

Λ.Μ. Εμένα το turning point μπορεί να υπάρχει όχι στο sustainability το οικονομικό, το οποίο περιέγραψε ο Ανδρέας μόλις τώρα, αλλά να έρτουν μέσα κάποια άτομα που να θέλουν να κάνουν τούτο πράμα και να θέλουν να κρατηθούν σε τούτο το χώρο. Όπως για παράδειγμα η Ελένη.

Α.Τ. Γίνεται συχνά τώρα τελευταία.

Λ.Μ. Ούτε εμείς δεν το καταλαβαίναμε παλιά τούτο το πράμα. Όι δεν θα κάνουμε μόνο έναν δίσκο με κάθε καλλιτέχνη ρε φίλε. Εν να κάμουμε δύο, τρεις, τέσσερις. Θέλεις τούτο πράγμα να το κάμεις δουλειά σου; Θέλεις τούτο πράγμα να το πάρεις κάπου; Τούτο είναι το πιο σημαντικό για εμένα. Τούτος στην τελική εν ένας καθρέφτης ούλης της κοινωνίας. Ούλου του τρόπου που λειτουργεί το business στην Κύπρο. Έπρεπε να πάω να μιλήσω στο TEDx και κάθισα να σκιαγραφήσω όλη την ιστορία μου. Γιατί θκιάολο έκαμα ότι έκαμα; Βασικά εμείς αρκέψαμε από τίποτε. Δεν υπήρχε μια βάση στην οποία βάζεις τα πράγματα.

Α.Τ. Τίποτα δεν υπήρχε. Μηδέν.

Λ.Μ.Κατσάβραχα και έπρεπε να χτίσεις δρόμο. Αλλά δεν μπορείς να το κάνεις μόνος σου. Πρέπει και οι άλλοι. Για αυτό και άλλο turning point για εμένα είναι το μουσικό χωριό. Επειδή που το 2014, δημιουργήθηκε ένα community και υπάρχει αλληλεγγύη μες τούτο το πράμα. Γιατί στην Κύπρο, είμαστε ανασφαλείς. Πάντα η βάση ήταν ο ένας για το άλλον. Ειδικά τα τελευταία δύο χρόνια που βλέπω τους μουσικούς τους πιο επαγγελματίες, να έρχονται στο μουσικό χωριό ξανά και ξανά για να τζαμάρουν και να κάνουν interact, τούτο για εμένα είναι το πιο μεγάλο κέρδος. Γιατί δημιουργείς community που έχει κοινά values. Κοινά references. Τούτο έιναι το πιο σημαντικό. Όλα τα άλλα... λαλούμε κουβέντες του αέρα.

Α.Τ. Βασικά το μουσικό χωριό που ξεκίνησε το 2014 και είναι τα εργαστήσια της μουσικής και του θεάτρου, άρχισαν επειδή το είδαμε στην Ελλάδα και το φέραμε στην Κύπρο με δικό μας τρόπο και έγινε φέτος για έκτη χρόνια. Αρχίζουμε πλέον να βλέπουμε ότι πραγματικά δημιουργείται μια μικρή κοινότητα από επαγγελματίες που θέλουν να έρθουν τζιαμέ ακόμη και για να πιούν ένα ποτό στο καφενείο πριν το φεστιβάλ. Μαθητές που ζουν και αναπνέουν για αυτό το πράγμα, που κάνουν μαθήματα και οι ανασφάλειες μένουν στην είσοδο του χωρκού. Δεν προχωρούν μέσα. Μετά τη νύχτα τους βλέπεις όλους να παίζουν στο καφενείο του χωρκού. Δημιουργείς μια κοινότητα που μπορεί για εμάς να είναι ζημιά οικονομική, αλλά in the long term, είναι πολύ σημαντικό πράγμα. Είναι επένδυση. Δημιουργούμε συνεργασίες. Βρέθουνται καινούγιοι μουσικοί που κάνουν άλλα πράγματα. Δημιουργεί ανταγωνισμό υγιή. Δημιουργεί μπάντες που θα ξεκινήσουν κάτι. Κάποιος που θέλει να κάνει δισκογραφία, μαθαίνει που τούτα τα πράγματα. Κάμνουμε και πιο εξειδικευμένα πράγματα. Είχαμε άνθρωπο που μας μίλησε για τα πνευματικά δικαιώματα, για sustainability, sustainable careers in music. Εξελίσεται και τούτο. Και φκάλει αποτέλεσμα, χειροπιαστό αλλά και μακροπρόθεσμο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Για 9η χρονιά, η ομάδα του Φεστιβάλ Φέγγαρος κάνει το θαύμα της

Άρα να μην ρωτήσω γιατί συνεχίζεται να κάνετε αυτή τη δουλειά. Α.Τ. Εγώ συνεχίζω γιατί είμαι junkie.

Λ.Μ. Εν τζιαι γίνεται αλλιώς.

Α.Τ. Πέρα από το ότι εν ξέρω να κάμνω κάτι άλλο, είμαι junkie. Κοντέφκει ο Φέγγαρος ένα μήνα πριν, και ζω και αναπνέω για την ώρα που θα δω τα φώτα την προηγούμενη μέρα που θα τα ανάψει ο φωτιστής και θα είμαι μόνος μου και θα φωνάξω τον Λευτέρη να έρθει να τα δει. Και να φανταστείς τις τρεις τελευταίες ημέρες ούτε καν βλέπω τις μπάντες, αλλά ζω και αναπνέω για τούτο το πράγμα.

(youtube:https://www.youtube.com/watch?v=KJw_SGUOEJ0)

Εσύ γιατί; Α.Τ. Και τούτος εν junkie.

Λ.Μ. Κι εγώ εν να πάω να δω τη σκηνή και να τη θαυμάσω, αλλά δεν θα το σκέφτομαι τρεις μέρες πριν. Βέβαια, το ότι ο Ανδρέας φαντάζεται μερικά πράγματα, είναι πολύ σημαντικό, γιατί μες τζείνο το image που χτίζει, έρχονται και οι ιδέες και μπαίνουν μέσα και μετά οι ιδέες υλοποιούνται. Αν δεν το φανταστεί, δεν μπορεί να γίνει τούτο το πράμα. Με τον ίδιο τρόπο, θα φανταστώ εγώ πως εν να ακούγεται αν παίξει τούτη η μπάντα, μετά που τούτη, ή ήνταλως εν να φκω εγώ πάνω στη σκηνή. Σίουρα έχει impact.

Α.Τ. Να σου πως ένα παράδειγμα. Στον Φέγγαρο, παίζει μια μπάντα και μετά μεσολαβούν 10 με 15 λεπτά για να παίξει η επόμενη. Για εκείνο το 15λεπτο κενό, ο Λευτέρης ασχολείται -μπορεί και ένα μήνα- για να ετοιμάσει τη μουσική που θα παίζει. Για να έχει σχέση και να είναι μια γέφυρα ανάμεσα στις δύο μπάντες.

Λ.Μ. Μπορεί να κάνει λάθος ο ηχολήπτης και να βάλει άλλο playlist και βουρώ να το αλλάξω.

Α.Τ. Είναι ένα πράγμα που μπορεί να προσέχουμε εγώ και τούτος, αλλά είναι ένα πράγμα υποσυνείδητο. Την ώρα που θα πας να πιείς τη μπύρα σου μέχρι να αλλάξει η μπάντα, τζείνο που θα ακούσεις για εμάς παίζει πολύ σημαντικό ρόλο. Ή μπορεί να τσακωνόμαστε με τον Λευτέρη γιατί υπάρχουν κάποιες ανακοινώσεις που ενημερώνουν τον κόσμο για helth and safety, και δεν έχουν ακουστεί με τη σειρά που θέλαμε. Συζητούμε για λεπτομέρειες που όμως έχουν σημασία. Μπορεί να με πιάσει αμόκ αν δεν γίνουν σωστά.

Λ.Μ. Όλα τα πράγματα που stand for, και μπορεί να μην το καταλαβαίνουμε ούτε οι ίδιοι, είναι να μπορέσουμε να κάνουμε τους ανθρώπους που ασχολούνται με αυτό το πράγμα, να πιστεψουν σε αυτό που κάνουν. Αυτό έγω κατάλαβα. Γιατί κανείς δεν πιστέφκει σε αυτό που κάνει ή το κάνουν σαν κόπια κάποιου άλλου πράγματος που είδαν. Οπότε νομίζω το μεγαλύτερο επίτευγμα για εμάς, είναι πως κάποιους ανθρώπους -των εαυτών μας συμπεριλαμβανομένων- τους κάναμε να πιστέψουν σε αυτό το πράγμα. Γιατί μιλούμε για μια δουλειά, η οποία δεν υπήρξε ποτέ σαν job description στην Κύπρο. Ότιδήποτε έχει να κάνει με τα πράγματα που έκανε η Λουβάνα, δεν υπήρξε σαν job description στην Κύπρο.

Α.Τ. Σκέφτου κάποιον μουσικό στα 17 του, να πει στη μάμα του και τον παπά του, θέλω να σπουδάσω μουσική για να γίνω song writer, για να κάνω μουσική και να γράφω, και να παίζω τα τραγούδια μου. Έχεις ακούσει έτσι πράμα; Οι περισσότεροι θέλουν να παν σε ένα ωδείο, να σπουδάσουν μουσικοί και να κάνουν μάθημα και να παίζουν σε μια μουσική σκηνή τραγούδια άλλων.

Λ.Μ. Το οποίο είναι οκ, αν αυτό είναι που θέλεις να κάνεις. Αλλά αυτό είναι το πιο απλό. Σκέψου πως υπάρχουν κι άλλες δουλειές που μπαίνουν μέσα, αλλά δεν υπάρχει καν η βιομηχανία.

(youtube:https://www.youtube.com/watch?v=RgAom60XSgA&list=PLDNkjO7AFanOYx2iuEjFGY15p_PcS3Suo&index=4)

Πώς θα θέλατε να εξελιχθεί η Λουβάνα; Α.Τ. Σε κάποιες δύσκολες στιγμές μεταξύ μας, οι οποίες υπάρχουν συνέχεια, είχαμε πει με τον Λευτέρη πως θα θέλαμε να καθόμαστε και να παρακολουθούμε τον Φέγγαρο και να περνάμε τέλεια. Δεν θα γίνει. Τουλάχιστον σύντομα. Και αυτό το πράγμα είναι κάτι που το λαλούμε έχει δυο τρία χρόνια. Εν ηξέρω. Για εμένα είναι αρκετό να μπορώ να ζώ τούτο το πράγμα. Για αυτό σου λαλώ πως είμαι junkie. Για εμένα θα είναι μεγάλη επιτυχία, να είμαι 47 χρονών, δηλαδή σε 10 χρόνια, και να μπορώ να ζω με τούτο τον τρόπο. Να μην τα παρατήσω βασικά.

Λ.Μ. Εγώ θα ήθελα να ξεκουραστώ. Εγώ έχω πρόβλημα. Χρειάζομαι να βρω μια ισορροπία ανάμεσα σε όλα τα πράγματα που κάνω, όχι ότι κάνω περισσότερα από αυτά που κάνει ο Ανδρέας, αλλά είναι πιο spread out. Έκανα πολλές φορές debate με τον εαυτό μου, το να παραιτήσω τη μουσική, εννοώ να παραιτήσω να γράφω και να είμαι performer, αλλά σα να τζιαι εν μπορώ να τα καταφέρω. Εν σημαντικό για εμένα και αυτό το κομμάτι. Οπότε είναι σημαντικό να βρω την ισορροπία.

Α.Τ. Αν ο Λευτέρης, που εγώ τον γνώρισα επειδή θαύμαζα τον τρόπο που συμπεριφερόταν πάνω στη σκηνή, και αναρωτιώμουν αν υπάρχει αυτό το πράγμα, σκέφτεται να σταματήσει να παίζει live...εν ηξέρω. Και αυτό που δεν θα καταλάβουν πολλοί, είναι πως είναι διαφορετικό να παίζεις live τη δική σου τη μουσική με τα δικά σου δεδομένα και να δέχεσαι να πιάνεις 30 και 40 και 50 ευρώ, γιατί θέλεις να κάμεις τούτο το πράγμα και όχι οτιδήποτε άλλο και τελειώς διαφορετικό, να παίζεις στα μπουζούκια και τις μουσικές σκηνές. Τζείνο εν δουλειά. Εν άλλο πράμα. Τούτο εν πρώτα κάτι άλλο και μετά δουλειά. Να σου αρέσκει να το κάνεις αλλά και να ζεις που τούτο πράμα είναι η πιο μεγάλη ευλογία και πολύ λίγοι άνθρωποι το καταφέρνουν.

Μουμτζή είσαι ευλογημένος; Α.Τ. Τούτος καταφέρνει το, αλλά θέλει balance. Σκέφτου πως ο Λευτέρης ούτε μαθήματα κάνει, ούτε τίποτα. Ζει που τη μουσική του.

Λ.Μ. Όχι από τη μουσική του. Από τη μουσική.

Α.Τ. Ζει που τη μουσική του. Κάνεις μουσική για θέατρο φίλε. Ζεις από την τέχνη σου και όλα τούτα που κάμνουμε μαζί.

Λ.Μ. Ναι αλλά είναι battling πράγματα. Πολύ σημαντικό που παίζαμε από μιτσιοί δική μας μουσική. Συνηδητοποίησα πως ερχόμαστε στην Κύπρο μετά από τις σπουδές μας στη μουσική και δεν ξέρεις που να πάεις. Ο καθένας γυρεύκει να δει τι εν να κάμει. Δεν υπάρχει δρόμος. Εχθές πήγα στον τρίτο όροφο της βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου Κύπρου, ένας υπέροχος χώρος by the way, και σκεφτόμουν πως πρέπει να είναι το βιβλίο μας δαμέσα. Τουλάχιστον να τσιμεντωθεί ένα έστω μικρό λεπτό layer, πως δεν πάμε πιο κάτω που δαμέ. Μπορούμε και πατούμε. Αυτή είναι η βάση που δημιουργήσαμε τα τελευταία δέκα χρόνια, και μπορούμε να χτίσουμε πιο πάνω που τούτο. Ο καιρός που αρχίσαμε εμείς ήταν όταν σταματήσαμε να ασχολούμαστε με τους άλλους, σταματήσαμε να σχολούμαστε για το τι λένε οι άλλοι για εμάς. Άρα να μην έχει πιο κάτω που τζιαμέ. Πάμε για καλύτερα.

Cover Photo: Μάριος Ιωσηφίδης

\