Ταξιδεύουμε πίσω στο 1957, μόλις στη δεύτερη διοργάνωση της Eurovision. Εκείνη τη χρονιά, η Italy συμμετείχε με τη Nunzio Gallo και το τραγούδι “Corde della mia chitarra”. Το κομμάτι είχε διάρκεια περίπου 5 λεπτά και 9 δευτερόλεπτα — κάτι αδιανόητο για τη σημερινή Eurovision.

Η εμφάνιση του τραγουδιού θεωρήθηκε εντυπωσιακή για την εποχή, με έντονο θεατρικό στοιχείο και μεγάλη μουσική ανάπτυξη. Ωστόσο, η διάρκεια του δημιούργησε προβληματισμό στους διοργανωτές, καθώς ο διαγωνισμός άρχισε να αποκτά μεγαλύτερη τηλεοπτική και παραγωγική οργάνωση. Έτσι, μετά τη συγκεκριμένη συμμετοχή, η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση αποφάσισε να θέσει επίσημο χρονικό περιορισμό στα τραγούδια.

Από το 1958 και έπειτα, καθιερώθηκε σταδιακά το όριο των τριών λεπτών, το οποίο παραμένει μέχρι και σήμερα ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς κανόνες της Eurovision. Μάλιστα, αρκετοί καλλιτέχνες μέσα στα χρόνια αναγκάστηκαν να «κόψουν» τραγούδια ή να αλλάξουν δομή ώστε να χωρέσουν στο αυστηρό χρονικό πλαίσιο.

Παρότι το “Corde della mia chitarra” δεν κέρδισε τον διαγωνισμό, κατάφερε κάτι ίσως σημαντικότερο: να αφήσει το αποτύπωμά του στην ιστορία της Eurovision και να αλλάξει έναν βασικό κανονισμό που ισχύει μέχρι σήμερα. Ένα τραγούδι που απέδειξε πως μερικές φορές η μεγαλύτερη επιρροή δεν έρχεται από τη νίκη, αλλά από την αλλαγή που αφήνεις πίσω σου.