Πάει κι ο γάμος, έφυγε και η Aguilera, έμεινε μόνο η καφρίλα, η θύμηση μιας κάποιας κυνικής οργής, η δήλωση ενός πρώην βουλευτή, και τα μαζικά shares και likes που σιγά σιγά θα καταπιεί το αδηφάγο timeline μέσα στα ορμητικά του νερά.

Θυμήθηκα την πρόσφατη Κυριακάτικη εξόρμηση μου με παρέα στον Ακάμα όπου ένας δασονόμος έκοβε βόλτες στη παραλία ζητώντας από κόσμο να συμπληρώσει ένα ερωτηματολόγιο. “Συμφωνείτε με την ήπια ανάπτυξη στην περιοχή του Ακάμα;”, έγραφε μεταξύ άλλων η λίστα ερωτήσεων. Μ’ένα στόμα μια φωνή η παρέα μου κι εγώ σημειώσαμε εμφατικά πως όχι, δεν συμφωνούμε. Γιατί ξέρουμε πια σε τί μεταφράζεται το “ήπια” ανάπτυξη σ’αυτή τη χώρα.

Στην ίδια ερημική παραλία, τα σκάφη έκαναν κατάληψη παίζοντας Πάολα στη διαπασών. Δεν έχω κάτι με την Πάολα, απλά μου έκανε εντύπωση το θράσος με το οποίο πέντε ανόητοι, αποφασίσαν ετσιθελικά να επιβάλουν σε όλους το soundtrack της επιλογής τους. Δεν τους πέρασε καν από το μυαλό πως σε μια τέτοια ήρεμη κι ερημική παραλία, ίσως οι μόνοι ταιριαστοί ήχοι να ήταν αυτοί της ίδιας της φύσης.

Γιατί στην πραγματικότητα, όλα ξεκινάνε από την παιδεία και την καθημερινότητα όσο κλισέ κι αν ακούγεται. Από τα σκάφη και τις Πάολες, τον περιπτερά που σου δίνει πλαστική σακούλα ακόμα κι αν αγοράσεις μισή τσίχλα κι εσύ δεν την αρνείσαι, μέχρι τον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, η αντίληψη που έχουμε για το περιβάλλον που ζούμε εξαντλείται στον υπεροπτικό χαρακτήρα με τον οποίο θα κρίνουμε - πάντα εκ των υστέρων - περιστατικά όπως αυτό του Anassa.

Στο Πισσούρι για παράδειγμα, αν δεν ήταν η δραστήρια κοινότητα των Άγγλων κάτοικων που τρέχει να καθαρίσει τις παραλίες από τα σκουπίδια και να βοηθήσει τις χελώνες ν’αναπαραχθούν, δεν θα ίδρωνε το αυτί κανενός. Συναντώντας τους τυχαία πρόσφατα, μου έλεγαν κάπως ταλαιπωρημένοι πόσο θυμώνουν που δεν νοιάζεται κανείς άλλος από την κοινότητα του χωριού. Μια ιδιωτική πρωτοβουλία αρκεί για να σωθεί ότι σώζεται ή για να γίνει ο τόπος ρημαδιό από την επιδρομή των μπουλντόζων.

Ναι, σαφώς και ξέρουμε σε τί μεταφράζεται το “ήπια” ανάπτυξη. Στην χώρα της άθλιας αισθητικής και της ανύπαρκτης περιβαλλοντολογικής πολιτικής, όταν λέμε ‘ήπια’ εννοούμε ισοπεδώστε τα ΟΛΑ, αλλά προσέξτε μη σας δει κανείς. 

Η αντίδραση στα social media ήταν σχεδόν συγκινητική. Δεν ξέρω αν έχει να κάνει με το ξαφνικό ενδιαφέρον για τις χελώνες ή με ένα υφέρπων ταξικό μίσος για τον ζάμπλουτο Ρώσο. Ας μην είμαστε όμως άδικοι. Μπορεί να μην έχουμε τα λεφτά των Ρώσων, αλλά θα μας ενώνει τουλάχιστον πάντα η αγάπη για την Ορθοδοξία, η αδυναμία στην επιδειξιομανία, ο συντηρητισμός και ασφαλώς το κακό γούστο.

Το σημαντικότερο από αυτή την ιστορία είναι για άλλη μια φορά, η επιβεβαίωση ενός κώδικα ηθικής που ελλείψει νομιμότητας, βαφτίζει κάθε βίαιη παραβίαση μιας προστατευόμενης περιοχής ως σοφή οικονομική απόφαση. Money talks. Θέλεις τράκτορ; Θα σου φέρω τράκτορ. Θέλεις υπερπαραγωγή show πυροτεχνημάτων στο Anassa και ποιός νοιάζεται για την ηχορύπανση, τα πτηνά ΚΑΙ την πυρκαγιά που γλυτώσαμε τελευταία στιγμή (true story); Αυτά θα λάβεις. Με συνέπεια και δουλοπρέπεια από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου.

Ειρήσθω εν παρόδω, μήπως θέλεις κι ένα διαβατήριο - κατα το προσφιλές όραμα της εποχής; Όχι ότι μ’ενοχλούν τα διαβατήρια που πουλάμε. Αντιθέτως βρίσκω κάπως ειλικρινές το γεγονός ότι η χώρα μου έχει αντιληφθεί τις δυνατότητες της ως ένα γιγαντιαίο πλυντήριο ξεπλύματος χρημάτων προς μεγάλη χαρά τραπεζών, δικηγόρων και λογιστών.  Και ασφαλώς μ’αυτή την τάξη πραγμάτων, δεν υπάρχει τίποτα που να μην αγοράζεται ή να μην υπολογίζεται σε ζεστό άφθονο χρήμα. Γι’αυτό και είναι στ’αλήθεια κάπως πολύ ειρωνικό - δεν είναι; - που στη νήσο των μεγάλων φιλάργυρων, ο Ακάμας συνεχίζει να ξεπλένεται τόσο αφειδώλευτα, κι ας είναι το μόνο αξίας ανεκτίμητης αγαθό που μας έχει απομείνει.