“Φιλιππινέζες”, “Σριλανκέζες”, “Βιετναμέζες”. Ζουν στις παρυφές του κυπριακού ονείρου, κορίτσια ενός κατώτερου Θεού, πεταμένες εργατόωρες για την Αστυνομία Κύπρου, ανάμεσα σε διάλειμμα για καφέ, τσιγάρο και εγκληματική αναλγησία.

Ο αρχηγός της Αστυνομίας με το θράσσος που χαρακτηρίζει κάθε ανεύθυνο υπεύθυνο που σέβεται τον εαυτό του, συνέστησε κατανόηση για τα ερωτήματα που εγείρονται καθώς προέχει η διερεύνηση των εγκλημάτων. Και μετά ακούσαμε πάλι το γνωστό παραμύθι: η Αστυνομία θα διερευνήσει τα ερωτήματα που έχουν εγερθεί και εκεί όπου διαπιστωθούν οποιεσδήποτε αδυναμίες θα ληφθούν διορθωτικά μέτρα.

«Θα αποδοθούν ευθύνες εκεί και όπου υπάρχουν, αν διαπιστωθεί ότι υπάρχουν» είπε.

Πώς γίνεται να μην έχει την παραμικρή σημασία ότι πλεον δεν τους πιστεύει κανείς από εμάς σε μια υπόθεση εξαφάνισης όπου δεν έγιναν ούτε καν τα απλά και αυτονόητα στη διαδικασία διερεύνησης;

Ένας σκύλος στο Αρμενοχώρι να εξαφανιστεί, σε δυο ώρες θα το έχει μάθει η μισή Κύπρος. Εδώ είχαμε μια γυναίκα και το παιδί της σε μια εξαφάνιση με πολλαπλά ερωτηματικά με το αστυνομικό σώμα να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: το απόλυτο τίποτα.

Ερωτηθείς σήμερα αν έχει τεθεί θέμα ευθυνών του Υπουργού Δικαιοσύνης Ιωνά Νικολάου και του Αρχηγού της Αστυνομίας σε σχέση με τις έρευνες για την υπόθεση στο Μιτσερό, ο Πρόδρομος Προδρόμου είπε ότι “αυτό το οποίο τίθεται και νομίζω ότι δεν χρειάζονται πολλά λόγια είναι ότι είμαστε πραγματικά συγκλονισμένοι από αυτά που μαθαίνουμε”.

Και για να μας αποτελειώσει ο Ιωνάς Νικολάου, έτρεξε σαν βρεγμένο σκυλί να βγάλει μια ακατανόητη δήλωση για τις δηλώσεις και το άρθρο του προέδρου του Συνδέσμου Οικιακών Βοηθών Κύπρου Λούη Κουτρουκίδη που επι της ουσίας εκθέτει ανεπανόρθωτα την αδιαφορία των πάντων για την τύχη της Mary Rose και της κόρης της. 

Άλλος ένας βάναυσος εμπαιγμός της κοινής γνώμης ξεδιπλώνεται με μαθηματκή ακρίβεια μπροστά στα μάτια μας, από μια Κυβέρνηση και μια Αστυνομία που αμφότεροι δεν επιδεικνύουν καμία αίσθηση ντροπής ή μεγέθους γι’αυτό που συμβαίνει.

Είναι σαν να συναγωνίζεται ο ένας θεσμός τον άλλον για το ποιός είναι πιο ανίκανος. Και όταν τα πράγματα πάνε στραβά, επιλέγουν το αφήγημα της ‘ανάληψης ευθυνών’ με τους δικούς τους όρους, τουτέστιν, αναλαμβάνουν γενικώς και αορίστως το περίφημο πολιτικό κόστος χωρίς να παραιτούνται - ούτε καν για λόγους ευθιξίας.

Για τον κάθε σαστισμένο πολίτη από εμάς, είναι βαθια προσβολή να βρίσκονται ακόμα στις θέσεις που βρίσκονται, πρόσωπα που υπάρχουν μόνο για να μας θυμίζουν ότι η δημόσια σφαίρα της χώρας μονοπωλείται από ανεπαρκή ανδρείκελα που μεταξύ αξιοπρέπειας και καρέκλας, επιλέγουν αναφανδόν την καρέκλα.

Mary Rose, Sierra, Arian Palanas Lozano. Θυμηθείτε αυτά τα ονόματα και αφήστε τα να στοιχειώνουν τις μέρες και τις νύχτες μας. Δεν χρειάζεται καμία camera ρομπότ για να δούμε τί κρύβει ο πάτος κάτω από τα λιμνάζοντα νερά στο Μιτσερό. Νοητά είμαστε όλοι ήδη εκεί, κάποιοι ζωντανοί-νεκροί και άλλοι μελλοθάνατοι.