Γεννημένος στη Λευκωσία το 1946, ο Σπύρος Σταυρινίδης σπούδασε αρχικά στη Σχολή του Εύη Γαβριηλίδη και στη συνέχεια στη Σχολή Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν στην Αθήνα, όπου και ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία ως ηθοποιός. Με την επιστροφή του στην Κύπρο, συνεργάστηκε με το Θέατρο ΡΙΚ την περίοδο 1969-1971 και από το 1972 εντάχθηκε στον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου (ΘΟΚ), στον οποίο υπήρξε βασικό στέλεχος από το 1990 και έπειτα.

Η παρουσία του στη σκηνή υπήρξε καθηλωτική. Η φωνή του, το βλέμμα του, η σωματικότητά του και η ερμηνευτική του δεξιοτεχνία καθήλωναν το κοινό σε κάθε του εμφάνιση. Ερμήνευσε με επιτυχία πλήθος ρόλων, τόσο στο κλασικό όσο και στο σύγχρονο ρεπερτόριο, από την αρχαία τραγωδία έως το σύγχρονο κυπριακό και διεθνές έργο. Ξεχωριστές στιγμές στην πορεία του αποτέλεσαν οι συμμετοχές του στις παραστάσεις «Μήδεια», «Οιδίπους Τύραννος» και «Θαμμένο Παιδί», αποσπώντας επαίνους για την ένταση, την αλήθεια και την εσωτερικότητα των ερμηνειών του.

Πέρα από την καλλιτεχνική του δράση, ο Σπύρος υπήρξε πρωτοπόρος και στα θεσμικά του θεάτρου. Ήταν ιδρυτικό στέλεχος της Ένωσης Ηθοποιών Κύπρου, την οποία υπηρέτησε είτε ως πρόεδρος είτε ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου, ενώ υπήρξε και πρώτος πρόεδρος του Οργανισμού Διαχείρισης Συγγενικών Δικαιωμάτων Ηθοποιών «Διόνυσος Ζαγρέας». Με το πάθος και την αγωνιστικότητά του, υπερασπίστηκε με σθένος τα δικαιώματα των ηθοποιών και συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση του θεσμικού πλαισίου που διέπει σήμερα το κυπριακό θέατρο.

Στον κινηματογράφο, ξεχώρισε για τον ρόλο του στην ταινία «Αιώνιος Φοιτητής» (2001), για τον οποίο τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου. Το 2021, ο ΘΟΚ αναγνώρισε την πεντηκονταετή προσφορά του στο θέατρο απονέμοντάς του το Μεγάλο Βραβείο του Οργανισμού — μια τιμή που επισφράγισε τη βαθιά εκτίμηση και τον σεβασμό του θεατρικού κόσμου προς το πρόσωπό του.

Η απώλεια του Σπύρου Σταυρινίδη αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στο κυπριακό θέατρο. Η ευαισθησία του, η αστείρευτη ενέργειά του, η γενναιοδωρία του προς τους συναδέλφους και η ακλόνητη πίστη του στην αξία της συλλογικότητας θα αποτελούν για πάντα φάρο έμπνευσης για τις επόμενες γενιές καλλιτεχνών.

Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένειά του και στους οικείους του. Η σκέψη μας είναι μαζί τους σε αυτές τις δύσκολες στιγμές.

Καλό σου ταξίδι, Σπύρο μας. Η φωνή σου, η παρουσία σου και η κληρονομιά σου θα ζουν για πάντα στις καρδιές μας και στις σκηνές που τόσο αγάπησες.