Κάνω ένα μονόλογο και προσκαλώ το χάος να μου κάνει παρέα. Ναι, σήμερα, είναι η μέρα της απόλυτης αταξίας. Η αταξία, όπου και αν αυτή βρίσκεται, με κάνει να αισθάνομαι καλά, βρίσκεται πιο κοντά στην αλήθεια. Bring on the Chaos. Let’s misbehave! «Η τάξη είναι ένα υπνωτικό τέχνασμα, μια ανθρώπινη επινόηση για να κοιμόμαστε ήσυχοι. Όσα συμβαίνουν στην ζωή δεν βρίσκονται σε ευθεία παράταξη. Δεν είναι καθαρά και ξεσκονισμένα», Αλίνα Πασχαλίδη.

So, let’s burn down the house darlings! Η ησυχία, η τάξη και η ασφάλεια είναι μια απελπισμένη ανθρώπινη κατασκευή ή επινόηση, you name it!

Όσο για την πειθαρχία, αυτή και αν είναι ένα κοινωνικό κόλπο. Πρέπει, λένε, να είμαστε όλοι πειθαρχημένοι για να λειτουργεί καλύτερα το κοινωνικό σύνολο. Να γινόμαστε όλοι δικηγόροι, ασφαλιστές, τραπεζίτες, τεχνοκράτες και να θάψουμε το παιδί μέσα μας. Να σβήσουμε τη φλόγα, το πάθος, τη δημιουργία, την έμπνευση. Να γίνουμε όλοι σαν μικρά συγυρισμένα, καθαρά ρομπότ και να μπούμε στη σειρά (να μπορούν να μας μετράνε και πιο εύκολα!) Όσο κι αν τακτοποιήσεις όλα τα εξωτερικά, τα αγγεία του εγκεφάλου θα εξακολουθήσουν να βαράνε σάλπιγγες. Ευτυχώς για μένα, **έχω φίλους που έχουν γεννηθεί μέσα στο Χάος.** Και σαν γνήσια παιδιά της απόλυτης χαοτικής αταξίας, παράγουν τρελό έργο. Το χάος υπήρχε since the beginning of time - βλέπε πρωτόπλαστους, Αδάμ και Εύα – αλλιώς η Εύα δεν θα διάλεγε το φίδι για να κάνει παρέα και να δαγκώσει το μήλο! **Wild thing, you make my Heart sing!** Για να υπάρξει η Τάξη πρέπει να υπάρχει η Αταξία people! Όπως και για να βγει το φως πρέπει πρώτα να γεννηθεί από το σκοτάδι. Προσωπικά, και στο mood της μέρας, παραδέχομαι πως εγώ, η Λούση Τσίου, **μέσα στο χάος βρίσκω τα πάντα. **Ακόμη και τη χαμένη κάλτσα, ακόμη και την ψυχή μου. The Chaos in me keeps me sane.

«Η ψυχαναγκαστική ταξινόμηση δίνει, απλώς, τη ψευδαίσθηση του total control».

Λίγο διευθετημένα να είναι τα πράγματα της ψυχής – και σπρώχνεις δίχως τύψεις τα ψίχουλα κάτω από το χαλί. Αύριο τα ψίχουλα. Τώρα έχει Ζωή. Σιγά μην κάτσεις να μαζέψεις. Έχει ζωή. Και δεν μπορείς να ξεκολλήσεις τα μάτια σου από πάνω της. Η απόλυτη τάξη είναι – λένε – επιθυμία θανάτου. Πολλή τάξη οι πεισιθάνατοι. Πολλά καλογυαλισμένα παρκέ οι απαρηγόρητοι. Τη θυμάμαι να συγυρίζει μανιωδώς. **Υστερικές γυναίκες. Αδικαίωτες, θυμοί πνιγμένοι μέσα σε αποστειρωμένες μπανιέρες. Αν μπορούσαν να βράσουν και τα μωρά τους, θα τα έβραζαν με χαρά.** Αποστειρωμένο μωρό, καμιά μυρωδιά. Σαν ζωή όπως όπως. Γυναίκες. Κάθε φορά που επιθυμούν να σπάσουν κάτι, το γυαλίζουν. Όσο πληθαίνει η έσω αταξία τόσο τα σπίτια των ανθρώπων νεκροτομία. Και αυτές οι καινούργιες κουζίνες. Τις έχω άχτι. Δεν φτιάχτηκαν τυχαία έτσι. Ανοξείδωτες κουζίνες. Ανοξείδωτα ντουλάπια. Ψυγειοκαταψύχτης ανοξείδωτος. Νομίζεις πως θα τον ανοίξεις και θα ξεπροβάλει ένα πόδι με καρτελάκι. Μια ψυχή με καρτελάκι, δεν τη βλέπει κανείς. Πρέπει να το φωνάξει. Να διαφημίσει το θάνατο της. Ανοίγει φούρνους, η νεκρή ψυχή, καθαρίζει, περιφέρεται. Υγρό που σκοτώνει τα βακτηρίδια του φούρνου. Μα ο φούρνος δεν έχει βακτηρίδια. Καμιά σημασία. Πες πως έχει. Πανάκεια τα νεκρά βακτηρίδια, ειδικά του φούρνου, για τη ψυχή της γυναίκας. Που καθαρίζει, λες και δεν πρόκειται να ξαναλερώσει. Ποτέ, κανένας, τίποτα.

Επιθυμία θανάτου η απόλυτη τάξη.

Πολλά καλογυαλισμένα παρκέ οι απαρηγόρητοι

Όταν είσαι μέσα σου χάλια, το μάτι σου στέκει μόνο στο ελάττωμα. Ανύπαρκτη ζωή, ρυπαρή ζωή, ζωή – ύβρις. Τότε ανακαλύπτεις παντού το ρύπο. Απορρυπαντικά. Για τις νεκρές ψυχές εφευρέθηκαν. Είσαι μέσα καλά, το παιδί σου ζωγραφίζει τους τοίχους, στέκεις, κοιτάς, χαίρεσαι. Κάνεις μαζί του σύντομες φιλοσοφικές συζητήσεις, πάνω στη φύση του ναΐφ αρνιού», Μαλβίνα Κάραλη.