Γράφει η Μυρτώ Κουγιάλη, ηθοποιός

Σκέφτομαι πως όποιος δεν θελει να μάθει, δεν θα μάθει! Όχι δεν αισιοδοξώ, παρόλο που αγαπώ τη ζωή και τους ανθρώπους! Έχω πίστη, έχω ελπίδα αλλά όχι δεν αισιοδοξώ. Οξύμωρο; Ναι, δεν ξέρω.Δεν αισιοδοξώ γιατί τίποτα δεν θα αλλάξει όταν περάσει όλο αυτό. Όχι για όλους τουλάχιστον και σίγουρα όχι για την καθημερινότητα και τη ρουτίνα της.Θα μας περιμένουν και οι υποχρεώσεις και τα χρωστούμενα και η κακία και όλα! Ναι, ο ανθρωπος σοκάρεται σε ακραίες καταστάσεις αλλα μολις ο κίνδυνος περάσει, ξεχνάει και συνεχίζει να είναι αυτό που ήταν και πριν!

Αν ως φύση είσαι άνθρωπος που κουβαλάς αγάπη, τότε την κουβαλάς και την προσφέρεις ανα πάσα στιγμη! Η φύση μας εκδικείται και εμείς ακόμα και τώρα αντιδρούμε και θέλουμε να αποδείξουμε κάτι. Πόση έπαρση να χωρέσει πια! Το μόνο σίγουρο ειναι πως ζωή χωρις υγεία δεν υφίσταται! Τι κι αν έξω λάμπει ο ήλιος και ο ουρανός ειναι γαλάζιος,οταν εξω ο κόσμος χάνεται! Ναι χάνεται.

Τι κι αν την δίνουμε πάντα ως την πρώτη ευχή! Υγεία! Ναι, χωρίς αυτήν και χωρίς τους ανθρώπους που αγαπάς και χωρίς έρωτα, πώς θα ζήσεις! Πώς θα το χαρείς; Πώς θα το απολαύσεις; Πώς θα γελάσεις! Είμαι άνθρωπος που λατρεύω την επαφή, λατρεύω τους φίλους μου, την οικογένειά μου και είμαι τυχερή που τους έχω και με δυσκολεύει πολύ που στερούμαι την αγκαλια τους, τα φιλιά τους, τα χάδια τους, τη μυρωδιά τους. Μπορώ να συνυπάρξω με την Μυρτώ, είναι καλύτερο από παλιά που δεν μπορούσα καθόλου αλλά αν με ρωτάς δεν συγκρίνεται με τίποτα η ανθρώπινη επαφή, το χάδι, το άγγιγμα, το κοίταγμα.

Όσο μεγαλώνω φοβάμαι μήπως σταματήσω να αισθάνομαι, οτι δεν θα αισθάνομαι πλεον οτι δεν θα μου προκαλεί κανενα συναίσθημα έκπληξη μέσα μου. Και είναι τόσο όμορφα τα συναισθήματα τα έντονα και το μέγιστο αυτών ο έρωτας! Είναι δώρο να εισαι ζωντανός, είναι πανέμορφη η ζωή. Είναι ευλογία οι άνθρωποι κοντά σου και όσο και ναι φοβάμαι που βλέπω τον κόσμο να γκρεμίζεται, θα προσπαθώ να συνεχίσω να νιώθω.