Τι σας εμπνέει περισσότερο όταν γράφετε για παιδιά; Πόσο διαφορετικό είναι να γράφεις για μικρούς αναγνώστες σε σχέση με ενήλικες;

Είχα μια παιδική ηλικία χωρίς τηλεόραση, ραδιόφωνο ή ίντερνετ. Εγώ και οι φίλοι μου παίζαμε έξω κάθε μέρα. Γι’ αυτό η παιδική μου ηλικία είναι η σημαντικότερη πηγή έμπνευσής μου.
Όταν γράφεις ένα βιβλίο για παιδιά, πρέπει πάντα να έχεις στο μυαλό σου την ηλικία των αναγνωστών για τους οποίους γράφεις. Δεν είναι το ίδιο με το να γράφεις για ενήλικες. Δεν ξέρω αν είναι πιο δύσκολο, αλλά σίγουρα είναι κάτι διαφορετικό και απαιτεί ένα ιδιαίτερο ταλέντο.

Πώς γεννήθηκε η ιδέα για τον χαρακτήρα του Κλουζ; Είναι εμπνευσμένος από κάποιο πραγματικό πρόσωπο ή από τη φαντασία σας;

Ο Κλουζ –Kwiatkowski στα γερμανικά– γεννήθηκε το 1994. Την εποχή εκείνη είχαν εκδοθεί πολλές ιστορίες με «συμμορίες» ντετέκτιβ, οπότε αποφάσισα να γράψω ένα βιβλίο με έναν μοναχικό ήρωα. Νομίζω πως η σύζυγός μου ήταν το μόνο άτομο που πίστεψε ότι θα είχε επιτυχία.
Ο Κλουζ είναι προϊόν της φαντασίας μου, αλλά και του Αμερικανού ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου. Ο Μάρλοου πίνει ουίσκι — ο Κλουζ πίνει γάλα. Ο Μάρλοου καπνίζει τσιγάρα — ο Κλουζ μασάει τσίχλες Κάρπεντερ!

Η σειρά «Μια υπόθεση για τον ντετέκτιβ Κλουζ» έχει αγαπηθεί από παιδιά σε όλο τον κόσμο. Ποιο πιστεύετε ότι είναι το «μυστικό» της επιτυχίας του;

Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δεν γνωρίζω. Ίσως η σειρά να είναι τόσο επιτυχημένη επειδή ο Κλουζ δεν είναι κάποιος σούπερ ήρωας, αλλά ένα απλό παιδί.

Αρχικά θέλατε να γίνετε πιανίστας. Πιστεύετε πως η μουσική σάς βοήθησε στη συγγραφή; Υπάρχει «μουσικότητα» στις ιστορίες σας;

Όταν ήμουν νέος, μου άρεσε να παίζω πιάνο. Σήμερα, τραγουδώ σε δύο χορωδίες. Η μουσική ήταν η πρώτη μου αγάπη και, όπως είχε πει ο John Miles, θα είναι και η τελευταία μου. Παίζει σημαντικό ρόλο στο γράψιμό μου — ο ρυθμός, ο ήχος των λέξεων. Όλα αυτά πρέπει να είναι στην εντέλεια πριν στείλω μια νέα ιστορία στον εκδότη μου.

Το 2010 τιμηθήκατε με το βραβείο Annette-von-Droste-Hulshoff. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η αναγνώριση;

Τα λογοτεχνικά βραβεία και η σκέψη ότι τόσα παιδιά σε διαφορετικές χώρες διαβάζουν τα βιβλία μου, με κάνουν να νιώθω υπέροχα. Ωστόσο, δεν έχουν για μένα την ίδια σημασία όσο πιστεύει ο κόσμος.
Η μεγαλύτερη ικανοποίηση έρχεται όταν οι γονείς μού γράφουν: «Τα παιδιά μας άρχισαν να αγαπούν τα βιβλία μόλις ξεκίνησαν να διαβάζουν τη σειρά του Κλουζ». Τότε νιώθω πραγματικά περήφανος.