Γράφει η Μαριάννα Γαλίδη, ραδιοφωνική παραγωγός

Στη φωτογραφία η Μιμή

«Μας βρήκε το κακό», λένε οι άνθρωποι χωρίς να προσδιορίζουν τι είδος κακού είναι αυτό που έχει εισβάλει στον κόσμο τους, στο δικό τους οχυρό που με κόπο και θυσίες έχτιζαν για χρόνια. Η ουσία είναι ότι από τώρα και στο εξής, η ζωή που ήξεραν και με αυτήν αισθάνονταν οικειότητα και ασφάλεια, θα αλλάξει. Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν ανακοινώθηκε εκείνη τη μαύρη μέρα ότι η επιδημία είχε μετατραπεί σε πανδημία. Ένας αλλιώτικος πόλεμος ξέσπασε στον κόσμο, στην Ευρώπη, στο σπίτι μας. Οι χώρες – εύπορες ή μη – σπαράζουν πλέον κάτω από την μπότα αυτού του κακού το οποίο κάνει πιο έντονο το χωρισμό, την απουσία, την απειλή, την ανασφάλεια.

Μετά το πρώτο σοκ, περνώ στην άρνηση. Κάτι διαβάζω από δω κι από κει για συνωμοσίες και τέτοια παλαβά και τα ενστερνίζομαι με τη μία. Αυτό είναι. Μια συνωμοσία όλη κι όλη και σε λίγες μέρες όλα θα γίνουν πάλι «κανονικά». Οι λίγες μέρες περνούν. Η διορία εξαντλείται. Η συνέχεια με βγάζει εκτός της πλοκής που είχα φανταστεί ή ελπίσει. Μέσα σε λίγες ώρες πλακώνουν οι ειδήσεις για κρούσματα και θανάτους. Κάμποσες λέξεις εισχωρούν στη ζωή μου: κορονοϊός, κρούσματα, απολύμανση, αποστάσεις, μάσκες, γάντια και τέλος καραντίνα. Το κεφάλι μου βουίζει. Νομίζω ανεβάζω πυρετό. Μήπως κόλλησα κι εγώ; Θεέ μου, δεν θέλω να γίνω αριθμός στις στατιστικές τους… Σταμάτα. Ψυχραιμία. Μήπως έφτασε η στιγμή να περάσω στην αποδοχή και να δω πώς στα κομμάτια θα αντιμετωπίσω ακόμα μία συμφορά;

Οι περισσότεροι που γνωρίζω ταμπουρώνονται στα σπίτια τους πια. Κλείνονται στο καβούκι τους ενώ εγώ, καλούμαι να συνεχίσω να κάνω αυτό που έκανα και πριν από το «κακό». Είμαι στον κατάλογο με το έκτακτο προσωπικό του σταθμού. Αυτό σημαίνει πως οι εκπομπές μου εξακολουθούν να βγαίνουν στον αέρα, έναν αέρα διαφορετικό όμως. Έναν αέρα που μεταφέρει φόβο, σιωπές, κρυφές πληγές, σκιές… Μα εγώ θα πρέπει, σαν την ορχήστρα που εξακολουθεί να παίζει μουσική ακόμη κι όταν το πλοίο βυθίζεται, να δώσω κάποιο νόημα σ’ αυτό που κάνω πια. Πέφτω σε αδράνεια… Τι νόημα έχει.

Ο κόσμος εσένα χρειάζεται τώρα ή αυτούς που τον ενημερώνουν λεπτό προς λεπτό για νέα κρούσματα, νέους θανάτους, ειδήσεις που τον βυθίζουν ακόμα περισσότερο στην απελπισία; Λέω στον εαυτό μου. Ίσα ίσα για άλλοθι. Για μέρες οι εκπομπές βγαίνουν σ’ αυτόν τον πρωτόγνωρο αέρα παγωμένες. Ανίσχυρες να ρίξουν σωσίβιο στη ζωή που χάνεται. Μετά, ως εκ θαύματος, φτάνει κοντά μου ένα μήνυμα καθοριστικό. «Ευτυχώς που υπάρχετε κι εσείς». Αυτό είναι. Τρείς λέξεις είναι ικανές να με σπρώξουν ξανά πίσω στη ζωή και στην ομορφιά της. Οι τοίχοι στο στούντιο που με έπνιγαν τώρα μαλακώνουν. Γίνονται σαν πλαστελίνη και με αγκαλιάζουν.

Ανασκουμπώνομαι και ξεκινώ να κάνω έναν περίεργο κατάλογο που μάλλον μόνο εγώ καταλαβαίνω. Χωρίζω τους συνθέτες σε: συνθέτες της χαράς, συνθέτες της ελπίδας, συνθέτες της συγκίνησης. Από τον κατάλογο αφαιρώ τους συνθέτες της θλίψης, της απελπισίας (ακόμη κι αν τους λατρεύω προσωπικά) και εξαπολύω έναν μουσικό αγώνα αναχαίτισης του… κακού. Μπετόβεν, Μότσαρτ, Χάυτν, Μέντελσον, Μπαχ, Σοπέν και κάμποσοι συνθέτες της ρωσικής σχολής. Αυτοί θα είναι οι ακούραστοι συμπολεμιστές μου. Μάλιστα πριν από λίγες μέρες διαβάζω άρθρο γνωστού Αμερικανού μουσικολόγου που υποστηρίζει επιστημονικά ότι ο συνθέτης που θα μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε το άγχος της πανδημίας είναι ο Αυστριακός Χάυτν!

Βρίσκομαι λοιπόν σε αποστολή. Πείθω τον εαυτό μου για να μπορέσει να ζήσει μέσα στην πνιγηρή ατμόσφαιρα που τον περιβάλλει. Η πρόκληση όμως εξακολουθεί να περονιάζει το είναι μου. Τα λίγα λεπτά που χρειάζομαι για να πάω από το σπίτι στη δουλειά με επαναφέρουν στην νέα πραγματικότητα. Σπίτια σφαλιστά, καταστήματα αμπαρωμένα, δρόμοι έρημοι μα πεντακάθαροι… Και η φύση να σε αποζημιώνει με ήχο, μυρωδιές και χρώματα που είχες στο μεταξύ ξεχάσει ή που τους θεωρούσες δεδομένους, συνηθισμένους. Μα το νόημα της ζωής είναι τελικά η ίδια η ζωή! Πώς και σου διέφυγε; Πού έτρεχες αλήθεια όλη μέρα;  Όταν τελειώσει όλο αυτό, όταν περάσουμε στην εποχή «μετά το κακό» θα υποσχεθώ στον εαυτό μου ότι θα παλέψω να ζήσω τη ζωή που φαντάστηκα. Κι όχι αυτήν που επέβαλα στον εαυτό μου. Αυτό μόνο για την ώρα. Σχέδια και προγραμματισμοί και όνειρα μπορούν να περιμένουν.  

Για το τέλος, κράτησα κάποιες αράδες από ένα αγαπημένο βιβλίο που με καθόρισε και που συχνά ανακαλώ αυτές τις μέρες. Το βιβλίο του Αλμπέρ Καμύ «Η πανούκλα».

«… Αυτό που μας διδάσκουν οι συμφορές, στους ανθρώπους πιο πολλά είναι άξια θαυμασμού παρά περιφρόνησης…».

ΘΥΜΗΣΟΥ: Μαριάννα Γαλίδη, πώς είναι να κάνεις 30 χρόνια ραδιόφωνο;