Λίγο πριν την έναρξη, ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Τσίτσιος, που ενσαρκώνει τον Πυλάδη, μιλά με ειλικρίνεια για τη δύναμη της φιλίας, την πρόκληση του να σταθείς στη σκηνή μέσα σε λόγια αιώνων και την αναμέτρηση με το ίδιο του το «μέσα».

1) Τι σημαίνει για εσάς η συμμετοχή στο Διεθνές Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος;

Σημαίνει χαρά. Είναι ευτύχημα να συμμετέχω σε αυτό το ξεχωριστό φεστιβάλ που τιμά το αρχαίο δράμα στον τόπο μας. Νιώθω μόνο ευγνωμοσύνη και προσμονή για την πρεμιέρα μας στο αρχαίο Ωδείο Πάφου. Ίσως υπάρχει ένα καλοδεχούμενο στρες — μια αγωνία να υπάρξουμε μέσα στο έργο, να μεταφέρουμε τα λόγια ενός μακρινού ποιητή σαν άνθρωποι του σήμερα.

2) Ο Πυλάδης είναι σύμβολο απόλυτης φιλίας. Τι σας συγκινεί περισσότερο σε αυτή τη σχέση με τον Ορέστη;

Η αγάπη εδώ δεν είναι θεωρία. Είναι πράξη. Ο Πυλάδης δεν αμφισβητεί ποτέ τον Ορέστη. Είναι δίπλα του, έτοιμος να θυσιαστεί. Αυτό με συγκινεί. Δεν υπάρχει τίποτα πιο δυνατό από μια φιλία χωρίς ψεγάδια. Μια αγάπη που δεν βλεφαρίζει μπροστά στον θάνατο.

3) Πώς ήταν η συνεργασία σας με τον Ονησίφορο Ονησιφόρου;

Είναι η πρώτη μας συνεργασία και ήταν μια όμορφη συγκυρία. Έχει απίστευτη ενέργεια και πάθος για τη δουλειά. Αν και αρχικά ήμουν επιφυλακτικός με κάποιες τεχνικές προσεγγίσεις του, μαζί ανακαλύψαμε ότι υπάρχουν πολλοί δρόμοι. Και ο δρόμος του αγνώστου πολλές φορές σε οδηγεί εκεί που πρέπει. Ήταν πανταχού παρών και ισορρόπησε τον διπλό του ρόλο με ψυχραιμία.

4) Είχατε έρθει ξανά σε επαφή με το έργο;

Το είχα διαβάσει στο παρελθόν, αλλά ποτέ δεν είχα την τύχη να το δουλέψω σκηνικά. Τώρα καλείσαι να ενσαρκώσεις τους χαρακτήρες, να τους δώσεις φωνή, σώμα, ζωή. Δεν είναι απλό. Μιλάμε για αρχέτυπα που καθόρισαν τη δραματουργία.

5) Πώς προετοιμάζεστε για έναν ρόλο;

Ξεκινώ από μέσα μου. Ρωτώ πώς θα αντιδρούσα εγώ σε παρόμοιες συνθήκες. Και σιγά-σιγά “μεγαλώνω” το συναίσθημα. Αυτή τη φορά, η πρόκληση ήταν να συγκεράσω τη λυρικότητα του κειμένου με την ανθρώπινη αλήθεια. Να μην αφήσω την ποίηση να καταπιεί τον χαρακτήρα. Η γραμμή είναι λεπτή.

6) Ποια σκηνή σας έκανε να νιώσετε ότι «έχετε» τον ρόλο;

Δεν πιστεύω ότι “έχεις” ποτέ έναν ρόλο πλήρως. Αν πεις ότι τον έχεις, τον έχασες. Όμως, υπήρξε μια σκηνή-κλειδί: εκεί όπου ο Πυλάδης προσφέρεται να θυσιαστεί για τον Ορέστη. Από την πρώτη ανάγνωση, με άγγιξε βαθιά. Εκεί άρχισα να νιώθω ότι τον καταλαβαίνω.

7) Πέρα από το θέατρο, τι σας εμπνέει καλλιτεχνικά;

Η ενημέρωση. Η πολιτική σκέψη — όχι η κομματική — με εμπνέει. Το θέατρο είναι βαθιά πολιτικό, ακόμη κι όταν δεν το φωνάζει. Το να έχεις άποψη, να αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο, είναι μέρος της καλλιτεχνικής σου ταυτότητας.

8) Τι σας έχει διδάξει το αρχαίο δράμα;

Ότι η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει. Ότι όσα μας βασανίζουν σήμερα, βασάνιζαν και τότε. Οι τραγωδίες δεν ανεβαίνουν τυχαία ξανά και ξανά. Είναι ένας καθρέφτης. Και ο κόσμος, δυστυχώς, δεν έχει αλλάξει αρκετά ώστε να μην χρειάζεται αυτόν τον καθρέφτη.

9) Αν περιγράφατε την εμπειρία αυτής της παραγωγής σε έναν φίλο, τι θα του λέγατε;

Ότι παρά τις δυσκολίες, κάνουμε ένα από τα πιο όμορφα επαγγέλματα. Και ότι μέσα από κάθε παράσταση, κάτι μικρό αλλά ουσιαστικό αλλάζει μέσα μας.

10) Ποιο είναι το προσωπικό σας “θαύμα” στο θέατρο;

Ότι έχω την ευκαιρία να το κάνω. Να παίζω. Να φαντάζομαι. Να αναλύω ανύπαρκτους ανθρώπους. Είναι δύσκολο, είναι απαιτητικό, αλλά είναι προνόμιο. Αυτό είναι το δικό μου μικρό θαύμα.

Ο Κωνσταντίνος Τσίτσιος μιλάει όπως ακριβώς παίζει: με πάθος, με διαύγεια, με εσωτερικότητα. Η «Ιφιγένεια εν Ταύροις» δεν είναι γι’ αυτόν απλώς ένα έργο – είναι μια εμπειρία βαθιάς ανθρώπινης σύνδεσης. Και αυτό ακριβώς είναι το θαύμα του θεάτρου: να ζωντανεύει ανθρώπους, σχέσεις, εποχές — να φωτίζει τον κόσμο ξανά.

Η «Ιφιγένεια εν Ταύροις» παρουσιάζεται:

• 24 & 25 Ιουλίου στο Αρχαίο Ωδείο Πάφου

• 29 Ιουλίου στο Αμφιθέατρο Μακάριος Γ’, Σχολής Τυφλών

Με ελληνικούς και αγγλικούς υπέρτιτλους.
Κατάλληλη για άτομα άνω των 12 ετών.
Διάρκεια: 90 λεπτά
Αγορά εισιτηρίων εδώ